Pierwszy dzień wiosny to także dzień wagarowicza. Czy Wasze pociechy go obchodziły? Jak pomóc dziecku wypracować nawyk regularnego chodzenia do szkoły?

Wagary, czyli opuszczanie zajęć lekcyjnych bez zgody i wiedzy rodziców to coś, co kusi uczniów w każdym wieku. Wyrazem potrzeby wymknięcia się przymusowi i rutynie chodzenia do szkoły jest choćby Dzień Wagarowicza, który stał się jej usankcjonowaną formą. Rodzice z reguły akceptują wagary w tym dniu. Co robić, gdy dziecko chce unikać szkolnego obowiązku częściej niż raz w roku? Jeśli uczeń ulega pokusie wagarowania tylko czasami, pomocne będą poniższe wskazówki.

Szkoła podstawowa

Dzieci rozpoczynające naukę są nią bardzo zainteresowane i mają wysoką motywację do uczenia się. Dodatkowo, dzieciaki w tym wieku nie odczuwają jeszcze potrzeby przeciwstawienia się dorosłym, a nauczyciele są dla nich autorytetami. Dlatego też wagary w podstawówce są rzadkością.
Jak zapobiegać wagarom:

  1. Traktuj chodzenie do szkoły jak obowiązek dziecka, podobny jak Twoje chodzenie do pracy. Mów o tym dziecku.
  2. Dbaj, aby dziecko regularnie przychodziło do szkoły, nie zezwalaj na nieobecności bez ważnej przyczyny. Ucz je punktualności.
  3. W najstarszych klasach, gdy mogą pojawić się wagary, nie usprawiedliwiaj takich nieobecności. Pozwól dziecku odczuć konsekwencje jego decyzji. Poinformuj wychowawcę dziecka o przyjętej strategii wobec wagarów. Współpraca z nauczycielem może bardzo ułatwić rozwiązanie problemu.

Gimnazjaliści

Młodzież w wieku gimnazjalnym na poważnie rozpoczyna swoją przygodę z łamaniem zasad. I choć zachowania takie są często trudne i irytujące dla rodziców, jest to etap konieczny, aby dziecko stało się w przyszłości niezależnym dorosłym. Wagary mogą pojawiać się częściej.

Jeśli jednak uczeń nie ma problemów w szkole, a w okresie wcześniejszej nauki trening regularnego uczęszczania na zajęcia został odpowiednio przeprowadzony i dziecko doświadczyło konsekwencji nieusprawiedliwionych nieobecności, to wagary nie powinny stać się większym problemem.
Jak zapobiegać wagarom:

  1. Pozwól dziecku odczuć konsekwencje wagarów. Nawiąż współpracę z jego wychowawcą.
  2. Nie podejmuj próby zakazania wagarów czy grożenia karą. Dla niektórych nastolatków rzeczy zakazane przez rodziców są jak rzucona rękawica. Dodatkową zachętą do skosztowania “zakazanego owocu” może być chęć sprawdzenia czy rodzic rzeczywiście zrobi to, co zapowiedział. A kontrola nastolatka z każdym rokiem staje się trudniejsza z powodu jego samodzielności, niezależności oraz coraz większej ilości czasu spędzanego bez rodziców.
  3. Jeśli pojawią się wagary, zamiast karać i grozić, spokojnie porozmawiaj. Nie praw kazań, nie moralizuj i nie roztaczaj wizji zwichnięcia szkolnej kariery. Przypomnij sobie siebie w tym wieku, emocje i myśli, które były Twoim udziałem w takich wypadkach. Bardziej pomocne jest zadanie pytania
    o przyczynę wagarów.
  4. Wyraź swój brak akceptacji dla wagarowania. Ustal z nastolatkiem zasady odnośnie opuszczania lekcji; wypracujcie je wspólnie słuchając się nawzajem.

Młodzież licealna

Koniec kontroli, możliwości stosowania zakazów i kar. Oczywiście rodzice często próbują nadal kontrolować swoje starsze nastolatki, ale prowadzi to jedynie do konfliktów i eskalacji nieakceptowanych zachowań młodego człowieka.
Jak zapobiegać wagarom:

  1. Uznaj swój brak możliwości kontrolowania dziecka.
  2. Rozmawiaj o wartościach i postawach, o akceptowanych i nieakceptowanych przez Ciebie zachowaniach, szanuj zdanie dziecka i podawaj argumenty, zrezygnuj z nakazów i zakazów. Zastąp kontrolę współpracą.
  3. Zaproponuj licealiście, że może czasem nie iść do szkoły bez ważnej przyczyny. Ustalcie zasady takiej nieobecności. Ważne, abyście rozmawiali i przyjęli rozwiązania aprobowane przez Was oboje.
  4. Świadomość, że rodzic akceptuje okazjonalne opuszczanie lekcji, odbierze wagarom urok „zakazanego owocu”, a wspólne podjęcie decyzji sprawi, że nastolatek poczuje się traktowany poważnie.
  5. Nie ochroniaj przed konsekwencjami wagarowania.
  6. Pracuj nad dobrym kontaktem ze swoim dzieckiem, pamiętając, że jest już prawie dorosłym człowiekiem.

O Autorze

REDAKTOR DZIAŁU WYCHOWANIE

Racjonalna i logiczna. Marzycielka (ciekawe połączenie, pozorna sprzeczność ale możliwa, jestem wszak kobietą). Niepoprawna optymistka i matka dzieciom (dorosłym). Kobieta pracująca, miłośniczka slowlife, pływania, literatury i filmów z Azji. Podróżniczka - póki co tylko palcem po mapie bo wszystko przede mną w drugiej połowie życia!

Zostaw odpowiedź

Twój e-mail nie zostanie opublikowany